Robiąc ostatnio trening w jednej ze stołecznych siłowni (nazwy z przyczyn oczywistych nie wymienię) zasłyszałem bardzo ciekawą rozmowę dwóch młodych mężczyzn, bez wątpienia „fachowców” w dziedzinie suplementacji, a, sądząc po wyglądzie i stylu trenowania, ekspertów również w dziedzinie samej kulturystyki. Otóż jeden z dżentelmenów starał się (w bardzo ciekawym języku, tu, dla dobra czytelnika, ocenzurowanym i ogładzonym) dowieść, że najtańsze odżywki, czy te po prostu z niższej półki to zwyczajne dziadostwo i strata pieniędzy, bo najlepsze są te zagraniczne, zwłaszcza amerykańskie. Mocno mnie to stwierdzenie zastanowiło, gdyż z doświadczenia (czternastoletniego już) wiem, że niejednokrotnie owe najtańsze odżywki przebijają, lub co najmniej dorównują tym doskonałym suplementom zagranicznym. Pomijając kwestie smaku, rozpuszczalności czy sposobu przyjmowania, większość suplementów dostępnych na polskim rynku oscyluje wokół tych samych parametrów. Oczywiście, te z najwyższej i totalnie najniższej półki odbiegają poziomem od reszty, ale fakt jest faktem, że kupując najtańsze odżywki, kupujemy te najgorsze. Wystarczy trochę poczytać, nabrać doświadczenia w kwestiach fizjologii i można za małe pieniądze wyłowić prawdziwe perełki.