Niedawno w Telewizji Polskiej oglądałam program, który bardzo mnie zaciekawił. Opowiadał on historię, która wydała mi się niezwykła. Mianowicie były to losy kobiety, która pracowała w ogromnym zakładzie, przy produkcji wełny. Pokazany był cały proces produkcji, a także warunki w jakich ludzie pracują na Tajwanie. Wiadomo, że te rejony znane są głównie z tańszej siły roboczej. Jednak to co działo się w tej fabryce przeszło moje najśmielsze oczekiwania. Ludzie tam nie mieli w ogóle zaplecza socjalnego. Oprócz bardzo złych warunków pracy, wykorzystywano ich do granic możliwości.
Do tego wszystkiego pracowali w zimnie, a ogrzewanie hal produkcyjnych było tu tylko abstrakcją. Ponadto ich praca była strasznie ciężka. Długie ślęczenie nad motkami wełny nie należy do najłatwiejszych, a sama jej produkcja wymaga niezwykłej dyscypliny i precyzji. Zastanawiający jest fakt, że czysto w tym przedsiębiorstwie było tylko w miejscu, gdzie czyściło się odzyskaną wełnę owczą, panowała nieskazitelna czystość. Wszystko lśniło, ale tylko dlatego, że taka wełna nie nadaje się do użycia w momencie, kiedy zostanie zabrudzona podczas produkcji.